உட்பொருளின் உட்பொருள்

உட்பொருளின் உட்பொருள்
====================================================ருத்ரா

பனி தூவும் காலையில்
நடை பயின்று கொண்டிருந்தேன்.
புத்தாண்டு
தன் அரிதாரங்களையெல்லாம்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
களைந்து விட்டிருந்தது.
காலத்தின்
காண முடியாத சித்திரத்தை
காலண்டர் தாள்களில்
நாம் அடுக்கி அடுக்கி
என்னத்தைக்கண்டோம் ?
ஒரு சொட்டுப்பரவசத்திற்கு
"வாங்க வாங்க " "குடம் நிறைக்கும் "
கண்ணீர்ப்பசுக்களாய்
அங்கும் இங்கும் ஓடுகிறோம்.
பிறப்பை அறு அறு
என்று
பஜனை ரம்பங்களால்
நம் ஆத்மா
ரத்த வெள்ளத்தில்
கிடந்தது தான் மிச்சம்.
உட்பொருளின் உட்பொருள்
அப்பொருளின்  உட்பொருள்
அதற்குள்ளும் ஒரு உருப்பொருள்
உருப்பொருளின்  கருப்பொருள்
..................
விஞ்ஞான மனிதன்
நுண்ணிதினும்
நுண்ணிதாய்
நுழைபுலம் சுருக்கினான்.
வைரஸ் உள்ளும் வைரச்சுரங்கம்
வெட்டி வெட்டி நுழைகின்றான்.
"தேடல்" என்பது
பிரபஞ்சங்களையும்
சுருட்டி சுருட்டி
அறிவின்
வாய் திணிக்கும்.
சுண்டல் அல்ல.
புளியோதரை அல்ல.
பிரசாதம்.
அந்த மின்னல் விழுதில்
உருகும் ஒளியின்
"குவாண்டம்" நெய் வழியும்
பிரசாதம் தேடி
அக்கோயில் நோக்கி நடக்கின்றேன்.

புத்தாண்டு பிறக்கட்டும்.

புத்தாண்டு  பிறக்கட்டும்.
=================================================ருத்ரா

புத்தாண்டு  என்றவுடன்
குளிர்ச்சியையும்
இனிப்பாகவும் தான் இருக்கிறது.
நம் மனக் குவளைகளில்
கனவுகள் நிரப்பி
காத்துக்கிடக்கின்றோம்.
காலண்டர் தாள் கிழித்ததில்
காயம்பட்டுக்கிடப்பது
காலம் அல்ல
நாமே தான்.
புத்தாண்டு பிறக்கட்டும்.
அதற்கு "நம்பர்கள்" தேவையில்லை.
ப்ரைம் நம்பர்களின்
"ஃ பெர்மெட் "கணித தேற்றம் போல்
நம் மூளியான கனவுகளைக்கொண்டே
கனல் மூளும்படி செய்வோம்.
மட்டைக்கு ரெண்டு கீத்து என்று
வாழ்க்கை
நமக்கு புரியவைத்தபோது
புரிதலின்
அந்த "நுனிக்கொம்பர் ஏறி அஃது இறந்து ஊக்கின் "
நம் தலையை இடிப்பது
அந்த "வெறும் வானமே."
சூரியன்
அந்த காற்றின் பாத்திரத்தில்
நீலத்தை ஈயம் பூசுகிறது.
பிஞ்சு வயதுகளில்
காதல் எனும்
மாணிக்கங்களைக்கொண்டு
அது பல்லாங்குழி ஆடுகிறது.
முற்றிய வயதுகளில்
சமுதாயம் என்ற உடலுக்குள்ளும்
அதன் இயக்கம் எனும் மூச்சுக்குள்ளும்
ஒரு ஆத்மாவை துருவி
தீப்பற்றசெய்கிறது.
சூடேறுகிறது.
வெளிச்சம் விரிகிறது.
மானிடம் என்றால்
வெறும்
வாய் மூக்கு கண் காது  தோல்
என்று
ஐந்து கொம்பும்
ஆயிரம் கோரைப்பல்லும் முளைத்த
டைனோஸாரிசம் அல்ல.
மனிதர்களை மனிதர்களே
நாசூக்காய்
அடித்துத் தின்னும்
பொருளாதாரத்தின்
"பொருளடக்கமும்" அல்ல.
மனித அறிவின் அசைவு
பிரபஞ்சங்களைப்  பந்தாடும்.
மனித உணர்வு
மனித அன்பின் பூங்கொத்துகளாய்
கிழக்கு தோறும் உதிக்கும்.
வெளிச்சம் பொது.
இருட்டு தான் தனிமை.
நடுநிசியில் ஊசிமுனையில்
ஒரு நேனோ செகண்டுக்கு
இந்த "உலகத்தை"
நிறுத்தி அல்ல
நிறுத்துப்பார்ப்போம் .
தராசுகள்
அடர்ந்த காட்டில் வீசி எறியப்பட்டிருக்கின்றன.
குத்தாட்டங்களில்
புத்தாண்டு முத்தங்களை
அந்த ஆப்பிள் கன்னங்களில்
விதைக்கும் முன்
உங்கள் பிடரியை உலுக்கி  விரட்டும்
அந்த புதிய யுகத்தின்
மின்னல் சுவையை
எப்படி
எப்போது
உணரப்போகிறீர்கள்..?

==========================================================

மாதங்களில் நான் மார்கழி!

மாதங்களில் நான் மார்கழி!
=========================================================ருத்ரா

மாதங்களில் நான் மார்கழி.
ஏனெனில்
அந்த நாற்றமெடுத்த‌
பாம்புப்படுக்கையை விட‌
சூரியனின் இந்த‌
ஏழுவர்ண பளிங்கு விந்து எனும்
பனித்துளிக்குள்
படுக்கை விரித்துக்கொண்டே
படைப்புக்கு ரிமோட் தட்டுவேன்
என் தொப்பூள் கொடியில்.
வடிவ கணிதம் எனும்
ஜியாமெட்ரியில்
குறுக்குக்கோடும்
நெடுக்குக்கோடுமே
இறைவர்கள்.
வாழ்க்கையின் வடிவ கணிதமும்
நின்றவண்ணமும்
கிடந்த வண்ணமுமாகவே
நிகழ்வுகளை நகர்த்துகின்றன.
படுக்க இடம் கிடைக்காமல்
சிவனின் திருநீற்றுக்கோட்டில் கூட‌
நான் கிடந்திருக்கிறேன்.
அவன் சூலத்திலும்
நின்று விறைத்திருக்கிறேன்.
இந்த‌
ரெண்டும் ரெண்டும் நாலு
என்ற உண்மையைக்கூட‌
நான்கு மறைக்குள்
நீங்கள் பதுக்கிக்கொள்ள வேண்டுமா?
மார்கழியின்
மரகதப் புல்நுனியில்
ஊரும் சிறு பூச்சி
அதையும் விட சிறு பூச்சியை
தீனியாக்க விரைகிறது.
இயற்கையில்
ஒரு மரணத்தின் வாயில்
இன்னொரு மரணம் அமர்ந்திருக்கிறது
ஜனனமாக.
இதை நீள நீளமாய்க் கட்டியிருந்த‌
மூங்கில் வேலிக்குள் முடங்கி
மரவட்டையாய்
நகர்ந்து நகர்ந்து
என்னைத் தரிசிப்பவர்களே!
உங்கள்
மூளைக்கபாலம்
த‌ன்
நுண்ணிய நியூரோன் முடிச்சுகளின்
அந்த‌
"பர்கிஞ்சே செல்களின்"
வாசல்களை திறக்கச்செய்யுங்கள்.
நீங்கள் தரிசித்ததை
எனக்கும் சொல்லுங்கள்.
எனவே
மார்கழி என் பள்ளிக்கூடம்.
பாடம் நடத்துங்கள்.
என் ஞானக்குளியல்
உங்கள் கேள்விகளிடம் தான்.
பாடங்கள்
சந்தியாவந்தனத்துடன்
மனப்பாடம் செய்யப்படுவதற்கானவை அல்ல.
பாடங்கள்
படிக்கப்பட வேண்டியவை.
அறியப்பட வேண்டியவை..
"மறை'க்கப்படவேண்டியவை அல்ல.
அறியப்படுவதற்காக
அப்புத்தகங்கள் திறக்கப்படுவதே
உங்கள் சொர்க்க வாசல்.



=================================================================

ஓங்கி உலகளந்த....

ஓங்கி உலகளந்த....
=======================================ருத்ரா

ஓங்கி உலகளந்து
மூன்றாவது அடியை
மாவலியின் தலையில் வைத்து
அமிழ்த்திய‌
நெடுமாறனை
உள்ளே உணர்ந்து மகிழ்ந்து கலந்து
பாடியிருக்கிறார்
அருள் மிகு ஆண்டாள்.
அவரது இனிய தமிழ்
எல்லாவற்றையும் மறக்கடித்துவிடும்
எழுத்துப்போதை தான்.
அதில் ஊறிக்கிடக்கும்
பக்திப்போதையை எல்லாம்
தெளியவிட்டு சிந்தித்தால்
நமக்கு ஒரு கேள்வி பிறக்கிறது.
மாவலி ஒரு சிறந்த மக்கள் ஆட்சியாளன் என்று
மலையாளத்தில் இன்றும்
மலர்க்கோலங்கள் இட்டு
அவனைக்கொண்டாடுகிறார்கள்.
இறைவன்
அடே மாவலி
நீ என்னை (விஷ்ணுவை) விட்டு
சிவனை ஏன் போற்றுகிறாய்
என்று நேரிடையாக கேட்டிருக்கலாம்.
அதை விட்டு
கொடுத்த வாக்குறுதியை காப்பாற்றும்
அவன் பலவீனத்தைப்பயன்படுத்தி
இரண்டடி நிலம் வரைக்கும்
குள்ள அந்தணர் வேடத்தில்
தாழங்குடை பிடித்து நின்றவர்
மூன்றாவது அடியில் விஸ்வரூபம் எடுத்து
அவனை அமிழ்த்திக்கொன்றதில்
என்ன நியாயம்?
எனவே
ஓங்கி உலகளந்து நின்றது
மாவலி தான்.
புராணங்களின் சப்பைக்காரணங்கள் எல்லாம்
தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டியவை!
இதுவும் கூட‌
ஒரு மார்கழி சிந்தனை தான்.

====================================================

கனம்

.கனம்
================================================ருத்ரா இ.பரமசிவன்

அவருக்கு இருமல் சற்று ஓய்ந்திருந்தது.
அவர் கடைசி தருணங்களுக்கு  வந்து விட்டார் .

"என்ன தான் உன் ஆசை ..சொல்லுப்பா  ?"
அருகில் இருந்த
அவரது ஆருயிர் நண்பர் கேட்டார்.

"இருட்டுக்கடை அல்வா ஒரு விள்ளல்"
சரிதான்
நண்பர் விரல் மடக்க ஆரம்பித்தார்.
அவரது பத்து விரல்களுக்குள்
அது அடங்க வில்லை.
அவர் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார் .
நண்பர் காகிதத்தில் எழுதத்தொடங்கினார்.
எழுதிக்கொண்டே இருந்தார்.
ஒரு காகிதம்...
இரண்டாவது காகிதம்...
மூன்றாவது காகிதம் ....
காகிதங்களை எண்ண முடியவில்லை
நூற்றுக்கும் மேலேயா..
நண்பர் ஓய்ந்து போய் விட்டார்.
கடைசி தருணங்களில்
பலப் பல "நூற்றாண்டுகளை"
சுருட்டி மடக்கி வைத்திருக்கும்
இவன் உள்ளத்துள் ....
என்ன "கனபரிமாணம்" இது?
இவன் கனவுகளையும் ஆசைகளையும்
ஒரு தட்டில் வைத்தால்
மறு தட்டில் எத்தனை நூறு உலகங்களை
வைக்க வேண்டியிருக்குமோ ?
இவன் வாழ்ந்ததை சொல்ல
"ஒரு பாரகிராஃ ப் "போதும்.
ஆனால் இவன் ஆசையின் கனம்
இப்போது
ஏதோ ஒரு பாதாளத்துள் இவனை
அமிழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறது.
மூழ்கிக்கொண்டே  இருக்கிறான் .
இப்போது தான்  வாழ்க்கையின்
"நாவலை" சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறான்...
அந்த எழுத்தாளன்  !
அதற்குள்...
உயிரெழுத்து வற்றிவிட்டதே 
அந்த மைக்கூட்டில்!
 நண்பரின் கண்களில்
கண்ணீர்க்கடல் !

============================================================

மனவிளிம்பு

மனவிளிம்பு
========================================ருத்ரா இ.பரமசிவன்


மனவிளிம்பு ஓரத்தில்
நுரை ஜரிகையிட்ட
ஆயிரம் கனவுகள்.
கடற்குருகுகள்
வெள்ளித்திவலைகளை
மீன்கள் என்று எண்ணி
அலகு கவ்வி கவ்வி
களைத்தது போல்
நானும்
அவள்
மின்னல்  வெட்டுப்
பார்வைகளையெல்லாம்
அதே வைரத் திவலைகளில் தான்
என் மௌன வலை வீசி
பிடிக்கத்துடிக்கிறேன் .
யார் அவள்?
யாரோ ?எவளோ ?
மின்னலுக்கு முகவரி எது?
அந்த பார்வை மட்டுமே
இந்த வானம் முழுவதும்
இந்த கடல் முழுவதும்
பரந்து விரிகிறது!
எனக்கு தோன்றும்
முகத்தையெல்லாம்
செதுக்கிப்பார்க்கிறேன்.
அதோ அந்த குருகுகளைப்போல.
அவற்றின் அலகு உளிகள்
அந்த நுரையில் எதை செதுக்குகின்றன?
அவை ஒவ்வொரு தடவை
கொத்தும்போதும்
என் இதயம் வலிக்கிறது.
அவை என்றாவது ஒரு நாள்
அப்படி செதுக்கி செதுக்கி
அவள் முகத்தின் வடிவை காட்டிவிட்டால்...
வேண்டாம்..வேண்டாம் .
என்னால் தாங்க முடியாது .
முகம் தெரியவே வேண்டாம் .
வேண்டாம் ..வேண்டாம்.
கைகளால்
அந்த குருகுகளை விரட்டுகின்றேன்.
அவை அங்கே தான் கொத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.
மீண்டும் மீண்டும் விரட்டுகின்றேன்.
அவை கடலை நோக்கி பறக்கின்றன.
நானும் விடாமல் துரத்துகிறேன்
துரத்திக்கொண்டே இருக்கின்றேன்.
நீலக்கடல் முழுவதும் என்னுள் .
அந்த நீர்விளிம்பில்
கலங்கலாய்
சிவப்பாய்
ஒரு பிரம்மாண்ட செர்ரிப்பழம்.
அது சூரியப்பழமா !..
இல்லை
அவள் முகமா ?
தெரியவில்லை.
அந்த நீலக்கடல் முழுவதும்
என் இதயத்தின் மேல்.
அல்லது
என் உடம்பின் மேல்.
முள்ளு முள்ளாய் போர்த்த மீன் கூட்டம்
ஊசிப்பற்களால்
என்னை மொய்க்க
என் உடம்பு அங்கு மாயம்.
இருப்பினும்
அங்கு தான் என் இதயம்
ஆம்
இன்னும் அங்கு தான் என் இதயம்!

ஒவ்வொரு மாலையிலும்
அந்த கடற்கரையில் நடக்கின்றேன் ..
அந்த இதயத்தை தேடி...

=======================================================

என் இலட்சியம்.

என் இலட்சியம்.
========================================ருத்ரா

இது என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது
இருப்பினும்
இந்த பிரம்மாண்ட பாறாங்கல்
என் தலை மீது ஏறியிருக்கிறது.
எப்படி ஏற்றினேன் என்றும் ஞாபகம் இல்லை.
இப்போது
முடியாது என்று கீழே போட்டாலும்
அதன் அடியிலேயே நான் நசுங்கிப்போவேன்.
இதை இறக்கிவிட எத்தனை ஆட்கள் கூப்பிடுவது?
அதோ அந்த அண்டவெளியில்
நின்று கொண்டு
இந்த பூமியை அப்படியே புரட்டி போடுவேன்.
அதற்கு ஏற்றாற்போல் நீங்கள்
எனக்கு ஒரு நெம்புகோல் தரமுடியுமானால்
என்றானமே ஆர்க்கிமிடீஸ்.
அவனை விடுங்கள்.
நம் செந்தில் (கவுண்டமணியின் கவுண்டர் பார்ட் தான்)
ஒரு படத்தில்
மலையை தூக்கிக்க்காட்டுகிறேன் என்று சொல்லி
"மோடி மஸ்தான் " வேலையெல்லாம் செய்து
கூட்டம் சேர்த்து
கடைசியில் சொல்லுவார்
யாராவது ஒருவர் வந்து
என்னுடன் ஒரு கை கொடுத்து
தலையில் தூக்கி வையுங்கள் பார்க்கலாம்.
அடுத்த கணமே
மலையை தூக்கிக்காட்டுவேன் என்பார்.
அது போல் தான்
இந்த பாறாங்கல்.
இறக்கி விடவோ
தூக்கி எறியவோ
கை கொடுக்க ஆளில்லை.
கனக்கிறது.
கழுத்து நரம்புகள் புடைக்கின்றன.
கண் பஞ்சடைக்கிறது.
மூச்சை அடைக்கிறது.
ஆனாலும் தம் கட்டுகிறேன்.


அதோ விழுகிறது.
பிடியுங்கள்! பிடியுங்கள்!
......
.......
தடால்..
பாறங்கல் அடியில்
கரப்பான் பூச்சியாய் நான்!

‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍============================================================