காதல் போயின்.... காதல் போயின் ....

காதல் போயின்.... காதல் போயின் ....
============================================ருத்ரா இ.பரமசிவன்

நாளும் மடி மேல் இருக்கும்
நல்ல பாம்பே
இந்த நல்ல பெயர் வைத்தது யார்
சொல்லு பாம்பே.
தீண்டியது நீ அல்ல
நாங்கள் தான்.
சீண்டியதும் நீ அல்ல
நாங்களே தான்.
"பூலியன்" புதிர் கணிதம்
எண்களிலே
அதை
மின் கணிதம் ஆக்கி
மிகைப்படுத்தி
நுண்மை உலகம் புகுந்து விட்டோம்.
உன் துடிப்புகள் உள்ளே
துடிப்பு வைத்து
சுரங்கம் வெட்டி
குகை செய்தோம்.
வழி எங்கே ? வாசல் எங்கே ?
ஒளி ஒன்றும் தெரிய வில்லை.
அறிவுக்கடல் அத்தனைக்கும்
ஒரு மின் சொட்டு போதும் என்றாய்.
ஒரு "ஷேக்ஸ்பியரையோ"
ஒரு "கபிலனையோ"
ஒரு  "ஐன்ஸ்டீனையோ "
ஒரு "சர்.சி.வி.ராமனையோ "
கருப்பைக்குள் கொண்டு வர
பில்லியன் பில்லியன் கருப்பைகள்
தேடி தேடி சலித்திட்டோம்.
கலை வாணியும் விட்டெறிந்தாள்
கட்டை வீணை வேண்டாம் என்று.
ஓட்டைக்கூரை  என்றாலும்
பள்ளிகள் தோறும் பள்ளிகள் தோறும்
மடிக்கணினிகள் மழைகள் தான்.
கல்வியின் மூச்சுக்காற்றினிலும்
காசுகள் மட்டுமே உயிராச்சு.
இளசுகள் காதுகள் வாய்கள் எல்லாம்
டிஜிடல் உணவே காதல் செய்யும்.
மைவிழிகள்  குறு குறுக்கும்
மரகதக்காட்சிகள்
மலடு தட்டி
மண்ணில் சரிந்து கிடக்கின்றோம்.
"காதல் போயின்
காதல் போயின்
சாதல் சாதல் சாதல்."
பாரதியும் இதைத்தான்
பாடிச்சென்றானோ ?

==============================================

தாமிரபரணி

தாமிரபரணி
=========================================== ருத்ரா இ.பரமசிவன்

தாமிர பரணி என்றால்
நெஞ்சமெல்லம்
நெக்குருகும்.
அந்த பளிங்குப்பாய் விரிப்பில்
குளிக்கிறேன் என்ற பெயரில்
புரளும்போது
கல்லிடைக்குறிச்சி என் மனதோடு
என் அடிஉள்ளத்தில்
அச்சடிக்கப்பட்டுவிடுவதை
உணர்கிறேன்.
எதிர்க்கரையில்
தூரத்து
"ஊர்க்காடு சாத்தாங்கோயில் சிலை"
நிமிர்ந்து மீசை முறுக்கி
முண்டைக்கண் துருத்துவது கூட‌
இந்த தண்ணீருக்குள்
குமிழியிட்டது.
நீர்க்காக்கைகள் போல
தலை நீட்டி
தலை நீட்டி
அந்த நீல வானத்தையும்
அதனோடு தழுவிக்கிடக்கும்
அந்த மருத மரங்களையும்
பார்க்கும் போது
நம்மையும் சேர்த்து
யாரோ ஒரு ரவி வர்மா
ஓவியம் தீட்டுவது போல் இருக்கும்.
அவன் புருசுகள்
என் மூக்கு நுனியில்
கிச்சு கிச்சு மூட்டும்.
இந்த தாமிர பரணிக்குள்
எத்தனை கலிங்கத்துப்பரணிகள்?
பருங்கண் நண்டு கெழுத்தி மீனை
கொடுக்கு கொண்டு தாக்கும்.
கட்டம் கட்டமாய் சட்டை போட்ட‌
ஒரு தண்ணீர்ப்பாம்பு
அங்கு விழுங்க வரும்.
சற்று தூரத்திலேயே
நீலமும் சிவப்புமாய்
ஒரு மீன் கொத்தி
விருக்கென்று நீருக்குள் விழுந்து
சரக்கென்று பறக்கும்
வாயில் துடிக்கும் மீனோடு.
நான் அந்த ஊமை மருதமரங்களை
உற்று உற்று பார்ப்பதுண்டு.
அதன் கிளை இலை பின்னலில்
ஒரு முகம் தோன்றுவதுண்டு.
தாமிரபரணி ஆற்றில் குளிக்கும் போதெல்லம்
அதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
இதே ஆறு
சிந்து பூந்துறையில்
வைரப்படுகையாய்
வலம் வரும்போது
அந்த மாபெரும் எழுத்தாளன்
புதுமைப்பித்தனுக்கு
பேனாவும் பேப்பருமாய்
எடுத்துக்கொடுத்திருக்கிறது.
கயிற்றரவு என்ற கதையில்
வாழ்க்கையும் மரணமும்
கயிரும் பாம்புமாய்
தோன்றி தோன்றி அலைக்கழித்ததை
அந்த பனங்குட்டிகளின்
பின் புலத்தில்
தரிசித்ததை எழுதியிருக்கிறான்.
இந்த மருதமரங்களும்
ரவி வர்மாவின் வர்ணக்குழம்பில்
அந்திச்சிவப்பை பூசிக்கொள்கிறது.
காலைப்பருதியில் மஞ்சள் பூசிக்கொள்கிறது.
அந்த முகம் மட்டும்
புதிராய் தோன்றுகிறது.
உச்சியில் நாரைகள் அலங்கரிக்க‌
ஒரு மூடு திரையில்
நெளியல் உருவமாய்
தாமிர பரணிக்குள் பிம்பம் காட்டி
அந்த பிம்பபிழம்பில்
எல்லாவற்றையும் பிசைந்து
ஒரு மாயப்பிரபஞ்சம் காட்டுகிறது!

========================================================

குவியல்

குவியல்

                                          ========================ருத்ரா இ.பரமசிவன் 

இருளைத் தின்றது தீயா?

தீயைத் தின்றது இருளா?

கேள்விகள் தான் எரிகின்றன.

மெழுகுவர்த்தியின் 

வெள்ளை லாவாவில் 

இருளின்  உறை பிணம் .

ஒளியின் உறைவிடம்.

சிந்தனைக்குழம்பில் 

ஒரு சிற்றில் விளையாட்டு.

இன்னும் இன்னும்... 

விடைகள் 

எங்கோ ஆழத்தில் !

சுரங்கம் வெட்டி வெட்டி

மண் குவித்துப்போட்டதில்

இமயமலைகள் கூட‌

சிறு கடுகு ஆனது.

ஞானம் அவ்வளவா 

நான் பெற்றேன்?

என்று இறுமாந்தேன்.

மண்குவியல்

என்னை 

எள்ளி நகைத்தது.

"இவ்வளவும்

உன் அஞ்ஞானம்."

என்றது.

===========================================

ஊர்கின்றோம்.

ஊர்கின்றோம்.
=================================================ருத்ரா இ.பரமசிவன்


கலிபோர்னியா
சான் ஓஸே யில் ஒரு பூங்கா .
கழுத்து நீண்ட கொக்குகளாய்
மெக்ஸிகோ பனைமரங்கள்.
ஒளிக்கண்கள் இரண்டு
உறுத்து விழிக்க
அந்தியின் கருநீலச்சித்திரம் .
எந்திரமாய் கசக்கிப்பிழிந்த பின்னும்
மிச்சமாய் தேறும்
தேன்  சொட்டுத்தருணங்களுக்கு
பூங்காவின் புல் விரிப்பு
தேடி வந்திருப்பவர்கள்.
"முட்புதர்கள் முட்புதர்கள் ..
நாம் வட்டமடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்
ஆம் வட்டமடித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்
அதி காலை ஐந்து மணியிலிருந்தே"
டி .எஸ்.எலியட்டின்  கவிதை வரிகள்.
அந்த ஐந்து மணி அலாரத்திலிருந்தே
நம் அன்னையர்களின்
சொர்க்கவாசல் கதவு திறந்து
வழி அனுப்பி வைத்தது.
நரகங்களை நம்மில் பிரசவித்த நாம்
சொர்க்கத்து மர  நிழல் தேடி
அந்த கோணிய வாய் ஒட்டகங்களோடு
பாலைவனம் ஊர்கின்றோம்.

========================================

உட்பொருளின் உட்பொருள்

உட்பொருளின் உட்பொருள்
====================================================ருத்ரா

பனி தூவும் காலையில்
நடை பயின்று கொண்டிருந்தேன்.
புத்தாண்டு
தன் அரிதாரங்களையெல்லாம்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
களைந்து விட்டிருந்தது.
காலத்தின்
காண முடியாத சித்திரத்தை
காலண்டர் தாள்களில்
நாம் அடுக்கி அடுக்கி
என்னத்தைக்கண்டோம் ?
ஒரு சொட்டுப்பரவசத்திற்கு
"வாங்க வாங்க " "குடம் நிறைக்கும் "
கண்ணீர்ப்பசுக்களாய்
அங்கும் இங்கும் ஓடுகிறோம்.
பிறப்பை அறு அறு
என்று
பஜனை ரம்பங்களால்
நம் ஆத்மா
ரத்த வெள்ளத்தில்
கிடந்தது தான் மிச்சம்.
உட்பொருளின் உட்பொருள்
அப்பொருளின்  உட்பொருள்
அதற்குள்ளும் ஒரு உருப்பொருள்
உருப்பொருளின்  கருப்பொருள்
..................
விஞ்ஞான மனிதன்
நுண்ணிதினும்
நுண்ணிதாய்
நுழைபுலம் சுருக்கினான்.
வைரஸ் உள்ளும் வைரச்சுரங்கம்
வெட்டி வெட்டி நுழைகின்றான்.
"தேடல்" என்பது
பிரபஞ்சங்களையும்
சுருட்டி சுருட்டி
அறிவின்
வாய் திணிக்கும்.
சுண்டல் அல்ல.
புளியோதரை அல்ல.
பிரசாதம்.
அந்த மின்னல் விழுதில்
உருகும் ஒளியின்
"குவாண்டம்" நெய் வழியும்
பிரசாதம் தேடி
அக்கோயில் நோக்கி நடக்கின்றேன்.

புத்தாண்டு பிறக்கட்டும்.

புத்தாண்டு  பிறக்கட்டும்.
=================================================ருத்ரா

புத்தாண்டு  என்றவுடன்
குளிர்ச்சியையும்
இனிப்பாகவும் தான் இருக்கிறது.
நம் மனக் குவளைகளில்
கனவுகள் நிரப்பி
காத்துக்கிடக்கின்றோம்.
காலண்டர் தாள் கிழித்ததில்
காயம்பட்டுக்கிடப்பது
காலம் அல்ல
நாமே தான்.
புத்தாண்டு பிறக்கட்டும்.
அதற்கு "நம்பர்கள்" தேவையில்லை.
ப்ரைம் நம்பர்களின்
"ஃ பெர்மெட் "கணித தேற்றம் போல்
நம் மூளியான கனவுகளைக்கொண்டே
கனல் மூளும்படி செய்வோம்.
மட்டைக்கு ரெண்டு கீத்து என்று
வாழ்க்கை
நமக்கு புரியவைத்தபோது
புரிதலின்
அந்த "நுனிக்கொம்பர் ஏறி அஃது இறந்து ஊக்கின் "
நம் தலையை இடிப்பது
அந்த "வெறும் வானமே."
சூரியன்
அந்த காற்றின் பாத்திரத்தில்
நீலத்தை ஈயம் பூசுகிறது.
பிஞ்சு வயதுகளில்
காதல் எனும்
மாணிக்கங்களைக்கொண்டு
அது பல்லாங்குழி ஆடுகிறது.
முற்றிய வயதுகளில்
சமுதாயம் என்ற உடலுக்குள்ளும்
அதன் இயக்கம் எனும் மூச்சுக்குள்ளும்
ஒரு ஆத்மாவை துருவி
தீப்பற்றசெய்கிறது.
சூடேறுகிறது.
வெளிச்சம் விரிகிறது.
மானிடம் என்றால்
வெறும்
வாய் மூக்கு கண் காது  தோல்
என்று
ஐந்து கொம்பும்
ஆயிரம் கோரைப்பல்லும் முளைத்த
டைனோஸாரிசம் அல்ல.
மனிதர்களை மனிதர்களே
நாசூக்காய்
அடித்துத் தின்னும்
பொருளாதாரத்தின்
"பொருளடக்கமும்" அல்ல.
மனித அறிவின் அசைவு
பிரபஞ்சங்களைப்  பந்தாடும்.
மனித உணர்வு
மனித அன்பின் பூங்கொத்துகளாய்
கிழக்கு தோறும் உதிக்கும்.
வெளிச்சம் பொது.
இருட்டு தான் தனிமை.
நடுநிசியில் ஊசிமுனையில்
ஒரு நேனோ செகண்டுக்கு
இந்த "உலகத்தை"
நிறுத்தி அல்ல
நிறுத்துப்பார்ப்போம் .
தராசுகள்
அடர்ந்த காட்டில் வீசி எறியப்பட்டிருக்கின்றன.
குத்தாட்டங்களில்
புத்தாண்டு முத்தங்களை
அந்த ஆப்பிள் கன்னங்களில்
விதைக்கும் முன்
உங்கள் பிடரியை உலுக்கி  விரட்டும்
அந்த புதிய யுகத்தின்
மின்னல் சுவையை
எப்படி
எப்போது
உணரப்போகிறீர்கள்..?

==========================================================

மாதங்களில் நான் மார்கழி!

மாதங்களில் நான் மார்கழி!
=========================================================ருத்ரா

மாதங்களில் நான் மார்கழி.
ஏனெனில்
அந்த நாற்றமெடுத்த‌
பாம்புப்படுக்கையை விட‌
சூரியனின் இந்த‌
ஏழுவர்ண பளிங்கு விந்து எனும்
பனித்துளிக்குள்
படுக்கை விரித்துக்கொண்டே
படைப்புக்கு ரிமோட் தட்டுவேன்
என் தொப்பூள் கொடியில்.
வடிவ கணிதம் எனும்
ஜியாமெட்ரியில்
குறுக்குக்கோடும்
நெடுக்குக்கோடுமே
இறைவர்கள்.
வாழ்க்கையின் வடிவ கணிதமும்
நின்றவண்ணமும்
கிடந்த வண்ணமுமாகவே
நிகழ்வுகளை நகர்த்துகின்றன.
படுக்க இடம் கிடைக்காமல்
சிவனின் திருநீற்றுக்கோட்டில் கூட‌
நான் கிடந்திருக்கிறேன்.
அவன் சூலத்திலும்
நின்று விறைத்திருக்கிறேன்.
இந்த‌
ரெண்டும் ரெண்டும் நாலு
என்ற உண்மையைக்கூட‌
நான்கு மறைக்குள்
நீங்கள் பதுக்கிக்கொள்ள வேண்டுமா?
மார்கழியின்
மரகதப் புல்நுனியில்
ஊரும் சிறு பூச்சி
அதையும் விட சிறு பூச்சியை
தீனியாக்க விரைகிறது.
இயற்கையில்
ஒரு மரணத்தின் வாயில்
இன்னொரு மரணம் அமர்ந்திருக்கிறது
ஜனனமாக.
இதை நீள நீளமாய்க் கட்டியிருந்த‌
மூங்கில் வேலிக்குள் முடங்கி
மரவட்டையாய்
நகர்ந்து நகர்ந்து
என்னைத் தரிசிப்பவர்களே!
உங்கள்
மூளைக்கபாலம்
த‌ன்
நுண்ணிய நியூரோன் முடிச்சுகளின்
அந்த‌
"பர்கிஞ்சே செல்களின்"
வாசல்களை திறக்கச்செய்யுங்கள்.
நீங்கள் தரிசித்ததை
எனக்கும் சொல்லுங்கள்.
எனவே
மார்கழி என் பள்ளிக்கூடம்.
பாடம் நடத்துங்கள்.
என் ஞானக்குளியல்
உங்கள் கேள்விகளிடம் தான்.
பாடங்கள்
சந்தியாவந்தனத்துடன்
மனப்பாடம் செய்யப்படுவதற்கானவை அல்ல.
பாடங்கள்
படிக்கப்பட வேண்டியவை.
அறியப்பட வேண்டியவை..
"மறை'க்கப்படவேண்டியவை அல்ல.
அறியப்படுவதற்காக
அப்புத்தகங்கள் திறக்கப்படுவதே
உங்கள் சொர்க்க வாசல்.



=================================================================